من مخابراتی هستم


 اگرامروز از ما بخواهند چک لیستی ازسرمایه های ارزشمند خود تهیه کنیم ، شما کدامیک ازسرمایه های زندگی فردی و اجتماعی خود را لیست می کنید ؟ دلار، سکه، ملک، مقام، موقعیت، سلامتی،عمر، همسر، فرزند و ... ؟

 

 

 

 در واکاوی سرمایه های خود، شاید در نگاه اول حتی نتوانیم سره را از ناسره تشخیص دهیم که اصلا کدامیک واقعا سرمایه هستند و کدامیک نه، بعد هم بیاییم جدولی تهیه و این سرمایه های ذاتی و یا اکتسابی را ارزش گذاری کنیم. 

 


 شرکت ها و سازمان ها نیز، برای بقای خود نیازمند شناسایی سرمایه های مؤثر و کارآمد هستند تا با برخورداری از سیستمی پایدار در چرخه اقتصادی رشد کنند، به خاطر وجود تحریم ها کم نیاورند، توسعه پایدار را از نقاب شعار زدگی رها کنند و درنهایت تنور خدمت رسانی را گرم نگه دارند.


 یکی از این سرمایه های مؤثر و درعین حال پنهان سازمان¬ها، نیروی انسانی است که توانایی‌ها، شایستگی‌ها، ویژگی‌های فردی و اجتماعی و حس مسؤولیت¬پذیری درآنها، بسیارحایز اهمیت است. 


بزرگترین دارایی هرسازمان، نیروی انسانی است، اگر چه در سود و زیان شرکت ها کمتر ازآن ها یاد می شود، اما شرکای بلافصل سود و زیان سازمان ها هستند. نیروی انسانی با تمام پیچیدگی هایش، از آن مدل سرمایه هایی است که با استفاده بیشتر کاهش نمی یابد و پشت صحنه در سکانس های «موفقیت سازمانی» و «برندینگ» نقش بسزایی ایفا می کند. 


 شرکت مخابرات ایران نیز به عنوان یک شرکت مادر و پرسابقه، به داشتن نیروهای ماهر، متخصص و پای کار، همواره بر خود بالیده است ، اما اگر بخواهیم راحت و شفاف باهم سخن بگوییم؛ در چندسال اخیر و شاید از زمان خصوصی سازی شرکت مخابرات ایران، به دلایل مختلفی این درخت تنومند نیروی انسانی، کمی دچار زردی برگ ها، خشکی تنه و شکنندگی ساقه ها شده است ؛ اگرچه هنوز در میوه های خدمت  رسانی دچار آفت نشده؛ اما اگر یله و رها در فضای بی توجهی قرار گیرد؛ به طور حتم باروریش را با مشکل جدی مواجه می کند که درخت بدون بار را چه حاصل.


 ما نیازمند آن هستیم که در سطح کلان شرکت، مسیری ریل گذاری شود تا در درجه اول هر کارمند به خود ببالد که یک مخابراتی است. از صبح که به امید خدمت رسانی و کسب روزی حلال وارد اداره می شود ، خود را از ریسمان نوع قراردادش رها کند و کار را برای کار انجام دهد نه میزان دریافتیش.


 در فرمان حضرت علی علیه السلام به مالک اشتر آمده است:« در کارشان چنان اندیشه کن و پیگیری نما که پدر و مادر درباره فرزند خویش.(نهج البلاغه، نامه شماره ۵۳)»


 اما سوال اینجاست که چه عواملی تعصب و تعلق سازمانی را کم رنگ کرده است؟حس بی اعتمادی و عدم تاثیر گذاری را ایجادکرده و خلاصه فرد ممکن است احساس کند، بود و نبودش در شرکت چه فرقی می کند.


  این موضوع نیازمند تشکیل کارگروهی برای آسیب شناسی وضعیت موجود نیروی انسانی و شناسایی دلایل و راهکارهاست که در برنامه زمان بندی کوتاه مدت، میان مدت و بلندمدت قابل بررسی است.


 بی شک یک استراتژی مشخص، می تواند فضای حاکم بر نیروی انسانی شرکت مخابرات ایران را شناسایی و برنامه های کاربردی را به صورت مدون و در سطح کلان و رده های میانی شرکت ، وارد فاز عملیاتی کند. 


دست بجنباینم و تا دیر نشده، سرمایه هایمان را قیمتی تر کنیم.

                                                                       مدیر مسئول / زمستان ۹۸